„Moja MUZA przyszła znikąd.
Nie bardzo wiedziałam, jak JĄ oswoić,
ani jak współżyć z tym niepokornym stworzeniem.
Mimo usilnych prób pozbycia się bestyjki – ONA została.
Nękała mnie czasem częściej,czasem rzadziej,
ale zawsze wracała.
Więc nauczyłam się z NIĄ żyć. A nawet tęsknić.
Tomik wierszy jest moją prozą życia. Krok po kroku.
Wraz ze wszystkimi jego zaletami i przywarami.
Proces ten trwa nadal, mimo że zamknęłam pewne jego rozdziały.
A moja MUZA dalej chowa się pod łóżkiem i gryzie kartki z zapiskami.
Gdziekolwiek bym nie podążyła, szukając nowych tematów...”