Avis aux amateurs de ce son typique des années 70 , c'est dans cet album que ça se passe . Tout y est , le son un peu "Hendrixien" de la guitare avec wah-wah et tout et tout , les arrangements , l'orgue , le genre de mélodies , les guitares acoustiques , la basse au médiator ......tout je vous dit et avec le groove en plus . C'est à croire que cet album a traversé le temps pour arriver jusqu'à nous . C'est "vintage" à mort , le son est propre et en plus ça joue ce n'est pas du numérique ou de l'informatique ...... non , on a là un vrai groupe de rock qui nous replonge dans cette ambiance particulière des seventie's . On a même droit à un piano à la Nicky Hopkins sur " Pain " . Bravo pour la prestation et merci de nous offrir cet excellent travail !

Questo album è una bella ed originale riproposizione del classico rock anni '70! La chitarra solista spicca su un tessuto musicale molto ben intessuto dove ogni strumento si lascia apprezzare grazie alla qualità esecutiva dei musicisti. La voce, azzeccata e molto piacevole assieme anche ai cori, dona carattere e personalità ad ogni singolo pezzo. Complessivamente, a mio avviso, il risultato è senz'altro di qualità. Complimenti ragazzi! Apprezzo molto anche l'artwork della copertina dell'album

This album is moving! once it starts there is no way to stop it:) also clean sound of the vocal and well-recorded tracks makes me listen the album smoothly. a great artwork.

Zasiadłem dzisiaj spokojnie do poszukiwań kolejnej płyty do zrecenzowania. Otworzyłem stronę Jamendo i ciach – od razu jest. Zespół o którym dzisiaj krótko napiszę pochodzi z Włoch (znowu). W miejscu, gdzie wykonawcy klasyfikują swoje dokonania, zastałem krótką notkę „Rock'70” - Włochy (To). Teraz wiecie tyle ile wiem ja. Faktycznie każdy z prezentowanych utworów spełnia wszelkie wymogi bycia namiastką muzyki tamtych czasów. Dlaczego jednak napisałem „namiastką”. Otóż dlatego, że technicznie rzecz ujmując dosłuchamy się ładnych gitarowych zagrywek rytmicznych w stylu Cream z podążającym pochodem sekcji rytmicznej, co w gruncie rzeczy dostarcza nam wszystkiego tego, czego byśmy życzyli sobie od tego gatunku. Niestety przyzwyczajenia muzyków do młodszej muzyki słychać już kilka chwil później – zagrywki w stylu zespołów które już dawno zjadły własny ogon i brzmienie instrumentów na wzór kapel z lat osiemdziesiątych czyni z całokształtu jedynie techniczną realizację nagrania bez mentalnego przekonania. Kolejna rzecz, która mnie razi to brak „jadu” w głosie wokalisty. Ci którzy słyszeli kiedykolwiek Roberta Plant'a wiedzą o czym mówię. Brakuje mi tutaj kłującego miejscami w uszy wrzasku i tak charakterystycznej dla muzyki tamtych czasów szczerości wypowiedzi. Między frontmanem, a słuchaczem można było wyczuć jakąś niewidzialną nić porozumienia, coś czego nie definiują żadne podręczniki rzemiosła muzycznego, ale wszyscy wiedzą że to po prostu jest – mało tego – niemal każdy słuchacz oczekiwał tego od wykonawcy. Reasumując – fajna muzyka z pomysłem bez emocjonalnego zabarwienia. Zapraszam do dyskusji i oceny! Recenzję można przeczytać również na www.muzykomani.pl

Oyé ami francophones, arrêtez-vous quelques instants pour découvrir ce groupe turinois directement descendu de la crinière d'Hendrix et laissez vous emporter par son énergie et ses couleurs! Ciao tutti aspetto di vedervi a Torino qualche giorno. Vi faro conoscere qui ;) so

Ho avuto occasione di ascoltare la loro musica dal vivo, se papprezzate il rock anni 70 sono di certo un gruppo da seguire. Sul palco rendono molto, spicca subito la loro abilità come strumentisti.. cosa che rende l'ascolto piacevole e facile anche ai profani del genere