Hy, nice Piano Solo ! :D best regards Blacky

Z tego co widzę Łódzka szkoła rządzi.... Podoba mi się i jest w tym materiale wiele smaczków Pozdrawiam i chętnie przy tworzeniu materiału na płytę odezwę się Powodzenia Mario

Mam przed oczami nieme kino, do którego grasz jako taper, z włosami w chaosie i z buteleczką absyntu na pianinie. To bardzo żywy obraz, niejednokrotnie z ekranu nie sączy się tyle emocji, co z Twojej gry. Widzowie mają nie lada dylemat: na czym się skupić. A Ty lubisz nachylić się nad klawiszami bardzo nisko i w niemal somnambulicznym szale wydobywać dźwięki cała zakryta burzą włosów. Jak już Ci pisałem, bardzo odpowiada mi tzw. "vintage warm", za którym niektórzy gonią w postaci skomplikowanych plug-inów, z efektami rzadko tak wdzięcznymi jak w Twoim przypadku Mam wrażenie, że znasz soundtrack Davida Shire'a do "The Conversation" Coppoli i że lubisz Yanna Tiersena. Ale te inspiracje nie są nachalne. Wręcz tryskasz optymizmem, ciekaw byłbym, czy potrafiłabyś odnaleźć w sobie chaos i Ciemną Stronę Mocy a jeśli tak - chciałbym to usłyszeć z wielką chęcią. Przesłuchałem wiele albumów, zbyt wiele. Zaczęły mnie nudzić rozbudowane struktury, zwróciłem się ku prostocie - ale nie prostactwu. Potem znalazłem Twoje dzieło. Myślisz, że to przypadek? Życzę dużo powodzenia i czekam na kolejne dokonania.

..gdy słucham fortepianu zawsze słyszę Chopina.ZOSTAŃ Z NAMI MELODIO:) TO NIE DESZCZ, TO SĄ KROPLE CHOPINOWSKICH NUT. TO NIE SZEPT, TO FORTEPIAN ODDYCHA TAK. NIE ZNAM SŁÓW, MYŚLI ZNAM. DLATEGO: ZOSTAŃ Z NAMI MELODIO, CO JEST W TOBIE JA WIEM. JESTEŚ OGNIEM I WODĄ, JESTEŚ PRAWDĄ I SNEM. DLATEGO: ZOSTAŃ Z NAMI MELODIO, CO JEST W TOBIE JA WIEM. JESTEŚ OGNIEM I WODĄ, JESTEŚ PRAWDĄ I SNEM. W KAŻDYM Z NAS,TYLE PRAGNIEŃ. NIE UKRYTYCH JEST. MIJA CZAS,LECZ NIEŁATWO WYJAWIĆ JE. TOBIE TEŻ,ANI MNIE. DLATEGO: ZOSTAŃ Z NAMI MELODIO, CO JEST W TOBIE JA WIEM. JESTEŚ OGNIEM I WODĄ, JESTEŚ PRAWDĄ I SNEM. DLATEGO: ZOSTAŃ Z NAMI MELODIO, CO JEST W TOBIE JA WIEM. JESTEŚ OGNIEM I WODĄ. JESTEŚ PRAWDĄ I SNEM.

Corruptio Optimi Pessima, in some senses does not bode well. However, titles aside, what I hear is lively and fresh keywork. Makes me think of a time when melancholia was more acceptable as a characteristic trait, rather than a pathological symptom requiring treatment. There is a change in pace with Mare Tenebrarum, though not so much in mood it seems. Not that that is a bad thing, expression is expression. Musical creativity is beyond politics and sociology, though it can form a part of relevant communication therein. Pro Aris et Focis, takes the listener to another level. More lively and dynamic. There is a lightness of touch to Post Factum, nicely motivated and passionate. There is an instantly more accessible melodiousness to Nunc est Bibendum! Again done with verve. That sense of energy, is vital to work such as this. If nothing else it implies a sense of commanding the instrument to hand. Novissma Verba, becomes more eloquently expressed. A different sense of rhythm without losing the strength seemingly apparent in this combination of human and machine. Thinking of the quirky changeovers, Omnis Homo Mendax, makes an appearance, seeming to capture an essence of that attitude. Is it well-intentioned enough to overlook? I would like to think so. Either way, this track changes tack, presented in a more positive flow of sound. Magnum Bonum retains the brightness, that seems to glimmer through. Nice improvisation, it seems quite adventurous, within what seems to be a fairly significant range. With some broad sweeps across the keyboard. In Abstracto sounds like it is telling the tale of a far-off land. Creating its own metaphors like the early mountain climbers, to describe the new sights around them. Again quite an array of notage with Res Sacra Miser, has an interesting progression and development. Mens Agitat Molen, lively and exuberant, with quite a range of scope. Nice allegro feel to it. Magnum Ignotum comes over more seriously. The alteration in the already fairly slow pace, seems to emphasise the import. Nice structuring to this musical formation. Again, the dynamics become more cheery, almost marching along in Una Salus Victis. A track that seems to exude good health, with some nice flourishes. With Non Compos Mentis there sounds like a sense of loss, of time moving on. The pace is relatively slow and has a reflective tinge to it. The listening ends with Mea Parwitas. This track immediately has a lovely flow to it, and actually works well as an end section to this oddly compelling album. Nice off-the-cuff musical manipulation.