Balder

Jak w nagłówku. W dodatku momentami bez sensu. Hałas i jakieś pododawane monologi mówione przez nieciekawy głos. To się nadaje chyba co najwyżej do torturowania ludzi albo słuchania na totalnym odlocie, ale nie jestem pewien bo nigdy nie jarałem.
Autor chyba myślał że będzie fajny i alternatywny. Zupełnie jakby wziął wszelkie składniki znalezione w kuchni, wrzucił do miski, wymieszał i uważał że będzie fajne, ciekawe i niepowtarzalne danie. Zapomniał o proporcjach, obróbce termicznej i o tym, że jak nasypie kilogram soli do litra potrawy to to będzie niejadalne najnormalniej w świecie.

Propozycja dla ludzi szukających "ekstremalnych" wrażeń.

I will limit my review to comparison with previous albums.

I really liked the first album - "The Path of Self-Sacrificing Destruction". It was one of the first metal albums I found on Jamendo and I liked it since my first listening. Grim, dark, with a bit of loftiness/solemnity and a metal kick - just as I like ;).
The second album - Taste of hate, was also interesting, but for some reasons (which I can't describe for now) I just didn't like it much. The opening song and "Twist of soberity" cover (which has been excluded) were very interesting, but the rest didn't seized my heart.

But now I am very glad to say that "Portrait Of Extinction" album really fits my taste :) It's little diffrent from "The Path ...", but good the same way :). Good metal playing and diverse, NOT BORING unlike many popular metal bands and songs/albums being released nowadays which are emotionless for me.

I think that many headbangers will find something for himself at this album :)

Mała porcja przyzwoitej muzyki. Konkretne metalowe tłuczenie, z melancholijną i melodyjną nutą. Momentami przywodzi mi na myśl klasyczne dokonania Theatre of Tragedy (acz zdecydowanie więcej jest dynamiki i tzw. rockowego kopa).

Dla mnie osobiście należy się duży plus dla wokalistki, która w każdym z utworów śpiewa inną manierą i przedstawia inny styl śpiewania, przez co pokazuje, że potrafi odnaleźć się w nieco odmiennych (choć nie drastycznie odmiennych) klimatach, a tym samym muza zespołu jest ciekawsza.

Przyjemna rockowa, sympatyczna muzyczka. Lekka i nie wymagająca. Teksty o pozytywnym przesłaniu a'la Szymon Wydra i Carpe Diem. Oprócz wymienionej formacji przywodzić może na myśl jeszcze De Mono skrzyżowane z bardziej nastrojowymi numerami Metallici. Chociaż może trochę przesadzam ;p.

W każdym razie muzyka raczej prosta, nie szczególnie ambitna, ale rockowa bez dwóch zdań. Po prostu łatwa, lekka i przyjemna. W sam raz dla niewymagających.
Dobra do słuchania podczas jazdy samochodem.