njakub

Hasło "Prawie doskonały" pasuje tutaj jak ulał. Prawie - bo jedyne, czego mi brakuje, to dobrej jakości nagrania. Doskonały - bo w istocie jest to genialne połączenie świetnego, mocnego głosu z akompaniamentem chóru i orkiestry. Przypomina mi się Dżem w operze - to niesamowite, ile "zwykłe" utwory zyskują na współpracy z instrumentami kojarzonymi raczej z symfonią. I rzeczywiście, następuje tu symfonia, czyli współbrzmienie. Oby więcej takiej muzyki na Jamendo!

Zazdroszczę uczestnikom tego koncertu, bo mogę sobie tylko wyobrazić, jaka atmosfera tam panowała. :)

Aż dziwne, że do tej pory nie napisałem recenzji. A mogę pisać tylko w superlatywach. Po pierwsze cieszę się, że Żywiołak zaczyna być coraz bardziej popularny. Po drugie cieszę się, że zaczęli od Jamendo i opublikowania tutaj dema. Dziś właściwie każdy bardziej zainteresowany (albo i nie) słyszał o Żywiołaku, więc nie trzeba go przedstawiać. Mogę mieć jedynie własną satysfakcję, że polubiłem go jeszcze przed wydaniem debiutanckiego albumu ;) Ci, którzy jeszcze Żywiołaka nie słyszeli - powinni zrobić to natychmiast i sami osądzić, czy zasługują na tyle pozytywnych ocen, tyle osób na koncertach, tyle rozgłosu. :)

Nie da się tego długo słuchać... Brzmi jak pierwsze wprawki gry na pianinie.

Nie można mu właściwie niczego zarzucić; jest poprawny. Tylko że to trochę za mało, żeby chciało się tego wracać, słuchać regularnie. Wszystkie kawałki brzmią podobnie, brakuje oryginalności, urozmaicenia.

Do wczoraj downtempo i triphop nie były dla mnie w żaden sposób atraktycjne. Do wczoraj, bo wtedy właśnie wsłuchałem się w ten album i zacząłem czerpać z niego przyjemność. Łagodność połączona z energią, głos i instrumenty - z elektroniką, która nie narzuca się słuchaczowi. Doceniam to, a za fakt, że "The Broken Symphony" odkrył przede mną nowe horyzonty - przyznaję dziesiątkę i dołączam ten album do swojej kolekcji. Polecam!