Jak zwrócił już uwagę eddielive z recenzji innego albumu grupy pt. "Latroka - Recopilatorio 2008", Punkamine nie jest formacją z Mongolii, lecz z hiszpańskiego Kraju Basków (dziwnie w tym przypadku pisać "z Hiszpanii"). Przekręt z krajem pochodzenia zdaje się być chwytem marketingowym (zgodzę się z eddielive, że skutecznym), choć niewykluczone, że jest to też swego rodzaju prowokacja. Baskowie to niby duża i znana mniejszość etniczna żyjąca sobie niemal za miedzą (wszak my wszyscy z Unii!), ale sądząc po recenzjach innych użytkowników, większość osób bez problemu uwierzy, że egzotyczna euskara to język mongolski. Czyżby więc nasi unijni sąsiedzi byli nam w rzeczywistości tak odlegli jak mieszkańcy azjatyckich stepów?
Jamendowi recenzenci słusznie zwracają uwagę na podobieństwo Punkamine do Sex Pistols. Muzyka jest oldskulowo zadziorna i chropowata; żadnych postpunkowych udziwnień, żadnych wygładzeń i wymuskań, by nie razić przewrażliwionych uszu delikatnych emo-punków. Punkamine to powrót do korzeni - "Belaunaldi barria" i "Gore gerra" brzmi tak, jakby na gitarze zasuwał Sid Vicious, a Johnny Rotten, w wyniku opętania przez starobaskijskiego demona, zaczął śpiewać w euskarze. Wpływy Sex Pistols są wyraźne, ale to żaden zarzut - wszak z nich wszystkie punki i nie wspominając już o tym, że wzór zacny.
Więc do pobierania, drodzy jamendowicze - punks not dead (in Euskadi)!
▼
