"8-bit lagerfeuer" był moim pierwszym kontaktem z ośmiobitową muzyką i przyznać muszę, że na początku pomysł wydał mi się dość kuriozalny. Fakt, że piski gameboya miło kojarzą mi się z dzieciństwem, ale żeby robić z nich muzykę i do tego jeszcze rokową? Zaintrygowały mnie jednal tytuły piosenek, bo i gdzie indziej usłyszycie piosenkę o smutnym robocie czy wyznania gracza, który chce się dostać na poziom bonusowy, bo musi zebrać trochę punktów na dodatkowe życie.
I niespodzianka! Już nastrojowo wypiszczany wstęp do "Sad Robot" przekonał mnie, że "8-bit lagerfeuer" to jednak strzał w dziesiątkę. Muzycznie płyta jest zgrabnym i pomysłowym połączeniem melodyjnego rocka i "ośmiobitowej" elektroniki. Ale to jeszcze nic w porównaniu z warstwą tekstową. Osiem piosenki mówi bowiem o całkiem ważkich problemach emocjonalno-egzystencjalnych odwołując się przy tym do motywów gierczano-komputerowych. I tak zimną i okrutną kochanką, która bezwzględnie opętała, a potem porzuciła kochanka jest maszyna do gier; fatalistyczne uczucie beznadziejności ogarnia "podmiot liryczny" na widok hord obcych z grze "Space Invaders", a samotność i zagubienie jest najbardziej przejmujące, gdy samotnie błąkasz się po podziemnych lochach wypełnionych potworami. Mamy tu więc niebanalną jedność muzyki i tekstu, dźwięki gameboyowo-rockowe dźwięki towarzyszą gameboyowo-rockowym tekstom.
Zaznaczyć muszę, że nie odbieram tej płyty jako parodii czy zgrywy; jest to raczej eksperyment muzyczno-teściarski eksplorujący możliwości twórczego połączenia tradycyjnego rocka i tradycyjnych (a nawet mocno już wyświechtanych) motywów rockowej poezji z dźwiękami starych ośmiobitowców i językiem graczy. Dodam od razu, że eksperyment bardzo udany.
A dla wielbicieli rebusów zadanie: jakie znaczenie ma okładka płyty?
▼
