Canon van Mani

het Boek van de Giganten
Written by: Peter Mulert (aka Mani)
all rights reserved 04/06/09

De schaduwen vluchten weg, de zon kruist hun pad
doorbreekt de droom van de jongeman op de dag
waar kracht zich manifesteert in dood en leven
en waar Samhain bekent staat als een groot feestje
de jonge bard doopt het eikenzaadje onder
en aarde omhelst de jonge plant als wonder
zachte muziek weerklinkt soms door de mossen heen
en Nieuwjaar komt op zoals de golvende zee
de tijd staat stil, steeds minder belangrijk wordend
en vormt het een deel van de tijd zelf, geordend
ondertussen, er ver vandaan klimt daar een schim
over de draad, hem scheidende van de onzin
hij stapt het bos binnen en ruikt bloemen bloeien
en zet zich daar waar de oude eik ooit groeide

Inbreken in een bos, ha ,f*ck privédomein
eigenaars van natuur lijkt het idee te zijn
inspiratie voor een lied, begint te rappen
terwijl de wind tracht zijn woorden op te scheppen
vormen een rap krachtiger dan zonnestralen
weet niet waar hij de woorden vandaan blijft halen
de emcee staat alleen, niets bevind zich rond hem
alsof hij tijden doorkruist, bevrijd uit een web
zestig voor Christus, de bard loopt er nog steeds rond
voelt een aanwezigheid iets wa datij wreed vond
’t is een magische geest, een kracht genaamd Hiphop
hij schrikt op en weet niet wat het is maar wipt op
want de kracht is prachtig hij wil ermee dansen
maar geluid te doorzichtig om te betasten

Komt uit zijn trance, de bard voelt zich als een Gigant
eenendertig oktober, sluier tussen land
verrijkt van kennis, pakt zijn dingen op en gaat
wijsheid van toekomst en verleden, accuraat
begint te stappen, voelt de nieuwe eik groeien
de magie die hier plaatsvond is nog aant gloeien
in zijn stappen ligt het antwoord op zijn denken
geleidelijk begint hij het te beseffen
de bard verlaat het bos, in besef is verstomt
weet nu waarom hij over de omheining klom
als emcee ben ik het die het moet gaan zeggen
dat we nog veel kunnen leren van de Kelten