Daniel Bautista należy do tej części muzycznej braci, który za pomocą gitary jest w stanie wprawić w osłupienie swoich słuchaczy. Posiada jakąś niezwykłą zdolność hipnotyzowania dźwiękami - na mnie to działa.
Ale na poważnie - nie ma w tym żadnej magii - to po prostu niezwykła technika wprowadzona w ramy piekielnej precyzji powoduje wcześniej wspomniany stan osłupienia - chyba nie sposób pozostać obojętnym wobec takich kompozycji.
A w szczegółach - wszystko zaczyna się....fatalnie - "Introspectiva" to typowe intro zagrane na klawiszach w sposób, który nazywa się potocznie "tandetą" - na szczęście to bardzo krótka kompozycja, po której mamy do czynienia z "Agnostic" - kawałek z muzyką o którym można powiedzieć, że charakteryzuje ten album. Szybki, techniczny i "zdecydowany".
Ale nie tylko takie kompozycje znajdziemy na tej płycie - dla miłośników nieco bardziej tkliwych nutek polecam "In Dreams" oraz króciutką "Intermezzo Softcore". Po niej następuje "In the Desert" - moim zdaniem najciekawsza z kompozycji z racji powolnego narastania emocji.
Dla fanów "zawijanego" grania polecam "Pushing The Limits" - wbija w fotel.
Dlaczego więc w świetle sporej ilości komplementów przyznałem "zaledwie" dziewięć oczek? Przypominam o utworze który otwiera ten album - rozpacz, ale na szczęście po tej burzy wyjrzało słońce, które świeciło aż po kraniec tego niezwykłego dzieła.
Oczywiście polecam.
Ten tekst nie jest dostępny w twoim języku, więc pokazujemy go w języku oryginalnym.
▼
