Duma i upadek

gorąco polecam wszystkim wspaniałe brzmienie dobry rock-metal co jeszcze można dodać trzeba tego posłuchać i od razu się zrozumie.Czekam na więcej takich albumów.

Właśnie za takie perełki uwielbiam Jamendo. Album rzeczony jest nieprzeciętny, najkrócej rzeczy ujmując.

Choć trudno jest mi oceniać warsztat, nie mając przygotowania muzycznego - z pewnością mogę jednak wypowiedzieć się na temat wrażenia, jakie album na mnie wywarł. A jest ono wielkie. Wokal jest tu całkiem zbędny - autorzy wyśmienicie radzą sobie z opowiadaniem historii bez użycia choćby słowa, za pomocą muzyki samej, języka uniwersalnego. Album jest zatem jak dobrze napisana książka, po prostu wciąga odbiorcę i całkowicie angażuje wyobraźnię, zabierając w podróż wykraczającą poza codzienność, chciałoby się powiedzieć, choć nie do końca od niej oderwaną. Taki spacerek pomiędzy jawą a snem.

Szczególnie polecam "Wyprawę do reszty świata" i "Znieczulające działanie codzienności" - kawałki monumentalne miejscami i bogate w całości.

Następnym razem życzyłbym sobie więcej rozmachu w kreowaniu nowych światów ;). Wspomnianej przez Przedmówcę przestrzeni - nawet poza Horyzontem zdarzeń...

Tak na marginesie - okładka, pomimo swej prostoty (choć może to właśnie dzięki niej) jest rzeczywiście intrygująca. Kojarzy mi się właśnie z takim spoglądaniem poprzez horyzont zdarzeń, za granicę rzeczywistości.

"...czego sobie i Państwu życzę." A Twórcom weny ;).

Mówią, że na Słoń­cu nie ma zimy. Ale gdyby była, uwa­żam, że brzmia­ła­by po­dob­nie jak z płyty „Duma i upa­dek” byd­go­skie­go trio Lu­mi­no­us Flesh Gi­gants. Ta spo­koj­na, me­lo­dyj­na kom­po­zy­cja szcze­gól­nie wy­róż­nia się na tle po­zo­sta­łych dzie­się­ciu pro­gre­syw­nych utwo­rów al­bu­mu i w moim prze­ko­na­niu jest jego nu­me­rem jeden. Album za­chę­ca do słu­cha­nia czy­sto­ścią brzmie­nia i kom­po­zy­cji, nie­ba­nal­nym mu­zycz­nym prze­ka­zem i ener­gią, która z pew­no­ścią po­ru­szy­ła­by tłumy na kon­cer­tach. Jest da­le­ki od cha­osu, grzmo­tów i gi­ta­ro­we­go łu­pa­nia. Prze­ciw­nie, bar­dzo spój­ny, ni­czym do­brze skon­stru­owa­na fa­bu­ła, wcią­ga jak świet­na książ­ka – książ­ka bez słów. „Duma i upa­dek” za­bie­ra słu­cha­cza w roc­ko­wą, in­stru­men­tal­ną po­dróż, nie­mal za ho­ry­zont zda­rzeń. Miej­sca­mi ta po­dróż może wy­da­wać się przy­dłu­ga (pra­wie sie­dem­dzie­siąt minut), może warto by­ło­by zre­zy­gno­wać z nie­któ­rych par­tii. Mimo wszyst­ko, jest warta po­świę­co­ne­go czasu i, jak po­wie­dział mój zna­jo­my po usły­sze­niu pierw­szych tak­tów, fajna.

Publikacja: numer 29 Podaj Dalej, http://podaj-dalej.info/node/495

Ciężko się tu czegokolwiek doczepić.
Zgadzam się z pochlebstwami poprzedników - album jest świetny.
Poza oceną ogólną razi mnie "mocna inspiracja" Dream Theater. Momentami mam wrażenie, że riffy są wprost zerżnięte (chyba, że mam jakieś urojenia).
Mimo wszystko, świetna robota, oby tak dalej.

Masz wiele pomyslów .... napisz do nas (adres mail na stronie radia) Pamietaj, ze kazda, nawet ta najdalsza wyprawa, zawsze zaczyna
sie od pierwszego kroku. Masz ochote go zrobic? Zapraszam www.radio-aspekt.de
Pozdrawiam Iza E.