Duma i upadek

gorąco polecam wszystkim wspaniałe brzmienie dobry rock-metal co jeszcze można dodać trzeba tego posłuchać i od razu się zrozumie.Czekam na więcej takich albumów.

Właśnie za takie perełki uwielbiam Jamendo. Album rzeczony jest nieprzeciętny, najkrócej rzeczy ujmując.

Choć trudno jest mi oceniać warsztat, nie mając przygotowania muzycznego - z pewnością mogę jednak wypowiedzieć się na temat wrażenia, jakie album na mnie wywarł. A jest ono wielkie. Wokal jest tu całkiem zbędny - autorzy wyśmienicie radzą sobie z opowiadaniem historii bez użycia choćby słowa, za pomocą muzyki samej, języka uniwersalnego. Album jest zatem jak dobrze napisana książka, po prostu wciąga odbiorcę i całkowicie angażuje wyobraźnię, zabierając w podróż wykraczającą poza codzienność, chciałoby się powiedzieć, choć nie do końca od niej oderwaną. Taki spacerek pomiędzy jawą a snem.

Szczególnie polecam "Wyprawę do reszty świata" i "Znieczulające działanie codzienności" - kawałki monumentalne miejscami i bogate w całości.

Następnym razem życzyłbym sobie więcej rozmachu w kreowaniu nowych światów ;). Wspomnianej przez Przedmówcę przestrzeni - nawet poza Horyzontem zdarzeń...

Tak na marginesie - okładka, pomimo swej prostoty (choć może to właśnie dzięki niej) jest rzeczywiście intrygująca. Kojarzy mi się właśnie z takim spoglądaniem poprzez horyzont zdarzeń, za granicę rzeczywistości.

"...czego sobie i Państwu życzę." A Twórcom weny ;).

miłe zaskoczenie...:) spodziewałem się że usłyszę tu totalny chaos i grzmot.... z dzikim wokalem niczym z piekielnych czeluści a tu... muzyka przemyślana, spójna, pełna emocji i energetyczna ...może i ciut brakuje mi klawiszy...ale to nie takie istotne nawet pokusił bym się mówiąc iż album bez wokalu brzmi doskonale i nie wiem czy wokal wniósłby do całości coś "dobrego" takie brzmienie, jest baaardzo "świeże" nie ma w naszym kraju kapeli która gra ostro i bez wokalu:) czekam na dalsze utwory:)

Pisałem kiedyś o małych zaniedbaniach z mojej strony względem nieco starszych wydań płyt na Jamendo. Dzisiaj pragnę zamknąć listę tych niedociągnięć polskim zespołem Luminous Flesh Giants – proponowana płyta nosi tytuł „Duma i Upadek”.
Czym jest muzyka tej bydgoskiej formacji? Słyszeliście kiedyś Rush bądź Dream Theater? Wrzućcie te składniki do miksera i nastawcie uszu! Z głośników wyleje się gęsty gitarowy sok o mocnym progresywnym zabarwieniu. LFG nudzie mówi zdecydowane NIE! Łamańce rytmiczne i klimaty rodem z „Test for Echo” przeplatane zmieniającym się metrum, zaklinają słuchacza na bez mała w siedemdziesięciominutowy sen/bajkę. Gdybym miał się pokusić o wskazanie najlepszej kompozycji to obawiam się, że zajęłoby mi to sporo czasu, a ja i tak nie potrafiłbym zdecydować się na konkretną kompozycję – to zresztą zaleta kapel tego gatunku. Tutaj nie ma wyjątku.
Zadałem sobie pytanie, co można byłoby zmienić w tym materiale? Moja intuicja podpowiada mi, że genialnym sposobem na wyrażenie wszystkiego jest tekst – dobry wokal plus mądre teksty połączone z tą muzyką, położyłyby większą część muzycznego świata na glebę.
Podsumowanie – abecadło progresywnego grania z ciekawymi pomysłami i nienaganną techniką – mądre i zdecydowane kompozycje.
I jeszcze jedno – odwiedziłem dzisiaj stronę LFG – zapowiada się kolejny krążek – czekam z niecierpliwością.
Tą recenzję można przeczytać również na www.muzykomani.pl