8-bit lagerfeuer

Dźwięki z Atari połączone z wokalem... tego jeszcze nie słyszałem:-), świetne połączenie - Cudo:-). Nie można tego inaczej ocenić jak tylko bardzo wysoko - za pomysł, wykonanie, za... to, że łza się w oku zakręci tym, którzy montowali muzę na Atari, Amidze czy innych piszczących wynalazkach.

Najgorsze jest, że dzisiaj technika daje kompozytorom muzyki duże możliwości, a wielu ich nie wykorzystuje i mimo to tworzy gnioty. Wy z niczego zrobiliście coś. Skomponowanie czegoś takiego świadczy po prostu o wielkim talencie.

Nowadays the technology brings the composers great opportunities, but many of them are not able to use them to make good music. You made something from nothing. Composing something like this just requires a great talent.

"8-bit lagerfeuer" był moim pierwszym kontaktem z ośmiobitową muzyką i przyznać muszę, że na początku pomysł wydał mi się dość kuriozalny. Fakt, że piski gameboya miło kojarzą mi się z dzieciństwem, ale żeby robić z nich muzykę i do tego jeszcze rokową? Zaintrygowały mnie jednal tytuły piosenek, bo i gdzie indziej usłyszycie piosenkę o smutnym robocie czy wyznania gracza, który chce się dostać na poziom bonusowy, bo musi zebrać trochę punktów na dodatkowe życie.

I niespodzianka! Już nastrojowo wypiszczany wstęp do "Sad Robot" przekonał mnie, że "8-bit lagerfeuer" to jednak strzał w dziesiątkę. Muzycznie płyta jest zgrabnym i pomysłowym połączeniem melodyjnego rocka i "ośmiobitowej" elektroniki. Ale to jeszcze nic w porównaniu z warstwą tekstową. Osiem piosenki mówi bowiem o całkiem ważkich problemach emocjonalno-egzystencjalnych odwołując się przy tym do motywów gierczano-komputerowych. I tak zimną i okrutną kochanką, która bezwzględnie opętała, a potem porzuciła kochanka jest maszyna do gier; fatalistyczne uczucie beznadziejności ogarnia "podmiot liryczny" na widok hord obcych z grze "Space Invaders", a samotność i zagubienie jest najbardziej przejmujące, gdy samotnie błąkasz się po podziemnych lochach wypełnionych potworami. Mamy tu więc niebanalną jedność muzyki i tekstu, dźwięki gameboyowo-rockowe dźwięki towarzyszą gameboyowo-rockowym tekstom.

Zaznaczyć muszę, że nie odbieram tej płyty jako parodii czy zgrywy; jest to raczej eksperyment muzyczno-teściarski eksplorujący możliwości twórczego połączenia tradycyjnego rocka i tradycyjnych (a nawet mocno już wyświechtanych) motywów rockowej poezji z dźwiękami starych ośmiobitowców i językiem graczy. Dodam od razu, że eksperyment bardzo udany.

A dla wielbicieli rebusów zadanie: jakie znaczenie ma okładka płyty?

miłe zmiksowanie syntetyku 8 bitowego z gitarą i tekstami - super wyszło.

Ja na wstępie powiem, że jestem rocznik '90, więc teoretycznie takiej muzyki nie powinienem lubić. Zawsze jednak lubiłem "wynalazki" typu gameboy, pegazus i te inne. Pegazusa i gameboya sprzedałem, ale teraz pykam na emulatorach. No ale wróćmy do tematu. Zawsze lubiłem takie klimaty - ta muzyka po prostu do mnie przemawia. Nie jakieś tam Dody, Mandaryny, czy inne Britney Spears. Nie mógłbym dać temu albumowi innej oceny jak 10. Oczywiście dodaję do ulubionych, chociaż wokal i gitarę facet mógł sobie darować.