Adamus429

Ten album hipnotyzuje, nawet się nie spostrzegłem, kiedy minęło mi kilka godzin z tymi dźwiękami i ciągle nie było mi dość. Momentami mrocznie, momentami niemalże dyskotekowo - ani jedno, ani drugie nie popada w przesadę. Moją uwagę w szczególności przyciągnął utwór "Quasar" - przy takim tytule nie dziwi, że jest bardzo rytmiczny. Pierwszy raz zauważyłem tak wyraźne odniesienia do wcześniejszych albumów - tu i ówdzie pobrzmiewają nuty z albumu "Red planet". No cóż, powiadają, że mężczyźni są z Marsa, a Twoja muzyka z całą pewnością jest nie z tej ziemi ;) Gratuluję - doskonała robota. Pozdrawiam serdecznie

Album otwiera perełka, dźwięki "Dotyku szczęścia" naprawdę sprawiają, że chmury zdają się być pode mną, dopracowane jest tam wszystko, włącznie z pogłosem, przywodzącym na myśl pustą salę koncertową. Potem następuje ponad pół godziny dźwięków, które wprawiają mnie niemalże w trans. Już parę lat temu, właśnie przy dźwiękach "2003", nauczyłem się, że Potrafisz wedle swojej woli dowolnie zmieniać nastrój tak utworu, jak słuchacza. Poezja zaklęta w dźwięku... Ostatni utwór kojarzy mi się z euforią, chęcią do działania płynącą, tak po prostu, z serca przepełnionego szczęściem i optymizmem, gdy najtrudniejsze cele wydają się realne, gdy zaczynamy o nie walczyć. Świetny album, gratuluję!

Mam mieszane odczucia. To może nie jest zły album... ale zdecydowanie gorszy od dwóch poprzednich, "...so life goes on" i "Red Planet". Niby słucha się go przez istotną część czasu trwania dość przyjemnie… ale reszta… biorąc pod uwagę tendencję zarysowującą się w wymienionych albumach mogłaby sprawić, że kolejnego elementu takiej serii już bym nie mógł znieść… mimo, że Twoja muzyka jest, zasadniczo rzecz biorąc, moją ulubioną. Chwilami można odnieść wrażenie, że Zaczynasz się bawić zabawkami, nie bacząc na ich brzmienie ani na słuchacza. Brzmieniem, które samo w sobie rani uszy, odgrywasz długi fragment melodii, bardzo trudnej do zniesienia. Efekt jest skrajnie zniechęcający do słuchania... całości utworu. Wiem, że ekspresja artystyczna ma swoje prawa i pewnie Cię „ciągnie” do solówek, ale jak wychodzi z tego dźwięk, który bardziej przypomina efekt awarii sprzętu niż muzykę, to trzeba sobie powiedzieć: dość. Najbardziej jaskrawym, co niestety nie oznacza, że jedynym, przykładem jest to, co się dzieje w utworze „Gift” od szesnastej minuty do końca. Podobnie wygląda sprawa z perkusją na początku utworu „Seed of hope”. Pierwsze dwadzieścia pięć sekund tego utworu to po prostu bezsensowny łomot, który męczy bardziej niż odgłosy wbijania gwoździ u sąsiada, bo te odgłosy są zazwyczaj, przynajmniej z grubsza, rytmiczne. Pierwsza minuta tego utworu nie wnosi dokładnie nic sensownego do całości. Inna sprawa, że utwory „Faith” i właśnie „Seed of hope” można skwitować jednym zwrotem: są zdecydowanie poniżej Twoich możliwości. Podobnie cały album jest poniżej średniej za kilka ostatnich lat. Sądząc po muzyce, ostatni rok w części lub całości był dla Ciebie szczególnie ciężki. W ogóle tęsknię do Twojej muzyki w stylu sprzed albumu „A new life”…

To z całą pewnością jeden z najtrudniejszych Twoich albumów. Musiałem się do niego przekonać, jest bardzo wymagający. Ma natomiast jedną fantastyczną cechę: wysłuchany w całości, w spokoju i z uwagą sprawia, że staję się emocjonalnie oczyszczony. Jest to bodaj jedyny album Twojego autorstwa, który działa na mnie akurat w ten sposób. Może i dobrze, bo ceną za to emocjonalne catharsis jest właśnie ogromna trudność w odbiorze, nie chciałbym, aby wszystkie Twoje albumy były takie. Ale dobrze, że jest ten, jeden, jedyny w swoim rodzaju. Pozdrawiam serdecznie

Jeśli miałbym wybrać jedno słowo-klucz, opisujące ten album, byłoby nim "zmaganie". Mieszasz w utworach na tej płycie dźwięki, kojarzące się z walką, gniewem i buntem, zestawiając je po chwili ze spokojnymi fragmentami, które jednak nie trwają niejednokrotnie zbyt długo... Paradoksalnie najbardziej mroczny wydaje mi się utwór, który zatytułowany jest Duchy Światłości ("Spirits of light"). Co więcej, Mieszasz nastroje nie tylko w pojedynczych utworach, ale również mroczne utwory Przeplatasz na płycie ze spokojnymi. Daje do myślenia. Cieszy mnie, że ostatni utwór, mimo tego, że odbieram go jako mroczny, Kończysz nastrojem który, co prawda, nie przywodzi na myśl poprawy sytuacji, ale raczej pogodzenie się z losem. Dobre i to - zostawia przynajmniej nutkę nadziei i poczucia sensu. Świetny, choć nie najłatwiejszy w odbiorze album. Gratuluję i pozdrawiam serdecznie.