mariusz_es

„Nowe ude­rze­nie, eŁ-​De-​Zet pod­zie­mie” – tak przed­sta­wia sie­bie łódz­ki, nu-​me­ta­lo­wy ze­spół Spine. Na pierw­szy rzut uszu dźwię­ki wy­da­ją się zna­jo­me, gdzieś jakby w tle brzmi Lin­kin Park albo Nic­kel­back. Mimo to chło­pa­ki wy­cho­dzą obron­ną nutą z po­łą­cze­nia roc­ko­wych brzmień z hip-​ho­pem. „Nowe ude­rze­nie” to krót­ki album z pię­cio­ma utwo­ra­mi, w któ­rym ze­spół stara się po­ka­zać, że można two­rzyć mu­zy­kę ponad po­dzia­ła­mi, mie­szać ga­tun­ki, bo tak na­praw­dę mu­zy­ka jest jedna. Ta nie­speł­na dwu­dzie­sto­mi­nu­to­wa mie­szan­ka ener­ge­tycz­nych, przy­jem­nych dla ucha utwo­rów, którą z każ­dym ko­lej­nym od­słu­cha­niem oce­nia­łem coraz wyżej, po­ka­zu­je, że nasze ka­pe­le mogą grać na do­brym, świa­to­wym po­zio­mie. Za­rów­no fani nu-​me­ta­lo­wych brzmień, jak i wszel­kich roc­ko­wo-​hip-​ho­po­wych mie­sza­nek nie po­win­ni czuć się za­wie­dze­ni.

Publikacja: numer 29 Podaj Dalej, http://www.podaj-dalej.info/node/495

Jeśli lu­bi­cie le­ni­wie prze­cią­gać się w wy­tar­tych ka­na­pach, są­cząc zło­ci­ste lub ko­lo­ro­we na­po­je bogów, ist­nie­je spora szan­sa, że spodo­ba Wam się płyta ro­syj­skiej grupy Do-Up. Aco­ustic Lo­un­ge wpro­wa­dza w kli­mat klu­bo­wych wie­czo­rów, peł­nych cie­ka­wych, nie­do­koń­czo­nych nigdy roz­mów, ro­dzą­cych się spon­ta­nicz­nie po­my­słów czy pi­sa­nych na ko­la­nie wier­szy. Spo­koj­ne, le­ni­wie prze­le­wa­ją­ce się mię­dzy sobą dźwię­ki i me­lo­dyj­ny wokal są źró­dłem po­zy­tyw­nej, uspo­ka­ja­ją­cej ener­gii. W sam raz na uko­je­nie sko­ła­ta­nych co­dzien­no­ścią ner­wów i na­ła­do­wa­nie ba­te­rii.

Publikacja, numer 29 Podaj Dalej, http://www.podaj-dalej.info/node/495

Mówią, że na Słoń­cu nie ma zimy. Ale gdyby była, uwa­żam, że brzmia­ła­by po­dob­nie jak z płyty „Duma i upa­dek” byd­go­skie­go trio Lu­mi­no­us Flesh Gi­gants. Ta spo­koj­na, me­lo­dyj­na kom­po­zy­cja szcze­gól­nie wy­róż­nia się na tle po­zo­sta­łych dzie­się­ciu pro­gre­syw­nych utwo­rów al­bu­mu i w moim prze­ko­na­niu jest jego nu­me­rem jeden. Album za­chę­ca do słu­cha­nia czy­sto­ścią brzmie­nia i kom­po­zy­cji, nie­ba­nal­nym mu­zycz­nym prze­ka­zem i ener­gią, która z pew­no­ścią po­ru­szy­ła­by tłumy na kon­cer­tach. Jest da­le­ki od cha­osu, grzmo­tów i gi­ta­ro­we­go łu­pa­nia. Prze­ciw­nie, bar­dzo spój­ny, ni­czym do­brze skon­stru­owa­na fa­bu­ła, wcią­ga jak świet­na książ­ka – książ­ka bez słów. „Duma i upa­dek” za­bie­ra słu­cha­cza w roc­ko­wą, in­stru­men­tal­ną po­dróż, nie­mal za ho­ry­zont zda­rzeń. Miej­sca­mi ta po­dróż może wy­da­wać się przy­dłu­ga (pra­wie sie­dem­dzie­siąt minut), może warto by­ło­by zre­zy­gno­wać z nie­któ­rych par­tii. Mimo wszyst­ko, jest warta po­świę­co­ne­go czasu i, jak po­wie­dział mój zna­jo­my po usły­sze­niu pierw­szych tak­tów, fajna.

Publikacja: numer 29 Podaj Dalej, http://podaj-dalej.info/node/495

Weź muzykę i dźwięki stworzone przez innych i stwórz nowe dźwięki, piękne dźwięki – Try^d, jedna z pierwszych wirtualnych grup muzycznych, o międzynarodowym składzie, której muzykę śmiało można określić jako przedśpiew nowego kulturalnego renesansu. Public Domain, pierwszy album grupy, to zestaw piętnastu świetnych kompozycji, utrzymanych w nieco różnych klimatach (doszukałem się nawet inspiracji Massive Attack czy Beatlesów), ale stanowiących jedną zamkniętą całość, w sam raz dla osób znudzonych oklepanym komercyjnym graniem, poszukującym nowego brzmienia. Mnie szczególnie przypadły do słuchu The Final Rewind, Our Lives Change i My Piano Sings. Jeśli nie wiesz od czego zacząć szukać nowej muzyki, Public Domain jest najlepszym wyborem na start.

Recenzja pojawiła się w numerze 24 Okazjonalnika Akademickiego Podaj Dalej wydawanego w Toruniu.